Trektocht langs Oostenrijkse campings

 

Sterke verhalen in een berghut

Als in de Oostenrijkse Alpen het weer plotseling omslaat, stroomt de berghut vol met schuilende bergwandelaars. Sommige hadden we al ontmoet op campings in Oostenrijk. Terwijl het onweer buiten tekeer gaat komen de sterke verhalen los.

 We zijn maar net op tijd. Als de eerste druppels beginnen te vallen bereiken we de berghut om te schuilen voor het naderende onweer. We vertrokken met mooi weer van onze Oostenrijkse camping, maar onderweg wierpen we al af en toe een blik op de snel opbouwende wolkenmassa’s. Een beetje bergwandelaar weet dan dat het zaak is om zo gauw mogelijk een veilige plek te zoeken. Wandelen in de bergen langs Oostenrijkse campings is niet helemaal zonder gevaar, en dat komt vooral door het onvoorspelbare weer. Verticale luchtstromingen langs de bergwand zorgen voor veel snellere weersveranderingen dan op het vlakke land.

Begroetingsritueel

Als we de deur van de hut openen, zien we dat we niet alleen zijn; vijf andere wandelaars van de camping in Oostenrijk hebben hetzelfde idee gehad. Na de begroeting wordt een nieuw aangekomene altijd kritisch van onder tot boven bekeken, waarbij het merk schoenen en de afgedragen staat van de rugzak het hoogst scoren. Als na ons nog een stuk of wat lopers in de hut komen schuilen, merk ik dat ik na de begroeting niet onderdoe voor mijn collega-wandelaars. Probeer daarom nooit op sportschoenen uit een discoreclame vanuit je Oostenrijkse camping de berg op te gaan. Behalve het feit dat die dingen je behoorlijk in gevaar kunnen brengen tel je in een serieus gesprek onder bergwandelaars absoluut niet mee. Het is trouwens een bont gezelschap, daar boven op de berg. Een Pool, een Argentijn, vier Duitsers en een stuk of wat Nederlanders die ik al op de Oostenrijkse camping had ontmoet. Een flinke donderklap laat het gebouwtje schudden, als bewijs dat de laatste lopers net op tijd binnen zijn.

Campings in Oostenrijk »

De berghouweel

Langzaam komen de verhalen los. We zijn allemaal op trektocht langs campings in Oostenrijk, en al gauw heeft iedereen een bijdrage in het gesprek. Af en toe heb ik de indruk dat, naarmate de verhalen vorderen, het waarheidsgehalte soms wat twijfelachtig wordt. Zo heb ik mijn twijfels over het verhaal van de Argentijn als hij vertelt over zijn avontuur met het Sint Elms vuur. Ik had op de camping in Oostenrijk al gehoord dat dit natuurverschijnsel zich vaak op zee voordoet, als bij naderend onweer de metalen masten van een schip oplichten onder invloed van een magnetisch veld. Vaak is blikseminslag in een mast dan op handen. Onze Argentijn beweert dat hem hetzelfde was overkomen met een berghouweel, terwijl hij onder onweersdreiging een berg afliep op weg naar zijn Oostenrijkse camping. Toen zijn metalen houweel fel begon op te lichten had hij de tegenwoordigheid van geest om hem snel weg te werpen. Hij was maar net op tijd, want een paar seconden later sloeg de bliksem in de houweel. Als hij dat ding nog vast had gehad toen de bliksem insloeg had hij dit sterke verhaal niet op de camping in Oostenrijk na kunnen vertellen. Het ongeloof moet op onze gezichten hebben gestaan, want de man opent zijn rugzak en haalt er een opgevouwen krantenartikel uit. Op de foto bij het artikel stond de Argentijn met een volkomen verkreukelde en zwartgeblakerde berghouweel in zijn handen…

Klap

Ik ben nog steeds onder de indruk van dat krantenknipsel als met een enorme klap de bliksem ergens vlak bij inslaat. We nemen ons voor om op onze Oostenrijkse campings voortaan nog voorzichtiger te zijn, en regelmatig de wolken in de gaten te houden. Dat is belangrijker dan scoren met het merk van je rugzak.

Campings in Oostenrijk »